Ogień i Lód - Przystań miłośników prozy George'a R. R. Martina

Władza Siedmiu
(na melodię: "Wśród nocnej ciszy")

Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi
To naszych Siedmiu władzy dochodzi!
Kto z nich jest najlepszym Bogiem?
Kto budzi największą trwogę?
Kto uwielbienie?
Kto uwielbienie?

Wpierw Ojciec mówi, on mądry, stary,
Więc to dla niego wszelkie fanfary.
To ja wszystkim życie daję,
Każdy człowiek dobrze zna mnie,
Ja władzę dzierżę!
Ja władzę dzierżę!

Matka przerywa, Twoich słów dość mam!
Tylko ja jedna narodzin cud znam!
To mnie kobiety błagają,
Życie synów powierzają.
Ich modlitw słucham.
Ich modlitw słucham.

Już niecierpliwy Wojownik rzecze:
Beze mnie niczym jesteście przecież!
Ja rycerzom siłę daję,
W walce ich prowadzę ramię!
Ja ludzi bronię!
Ja ludzi bronię!

Ach, Wojowniku, mówi Dziewica,
Wiesz, że twa siła i mnie zachwyca,
Lecz ja radość ludziom znoszę,
Łagodność i pokój wnoszę,
Jestem miłością.
Jestem miłością.

Kowal odpowie: jesteście próżni!
Ciężko haruję, i to nas różni!
Ludzkiej pracy Wy nie znacie!
Błędnie świat ten oceniacie
Ja trud doceniam!
Ja trud doceniam!

Starucha kręci spokojnie głową,
Wie dobrze: każdy ceni jej słowo.
Ona światłem drogę wskaże,
Doświadczeniem błędy zmaże,
Uczy mądrości.
Uczy mądrości.

A Nieznajomy jak zawsze milczy,
Cóż że dla niego ta sprzeczka znaczy?
Co dzień zabija miliony,
Strachem są jego legiony,
On decyduje!
On decyduje!

Kto z nich zwycięży rozstrzygnie dziecię:
Ale Wy jednym jesteście przecież!
Sepona nie rozumiałem,
Lecz teraz gdy Was ujrzałem
Wszystko pojmuję!
Wszystko pojmuję!

Choć się z Was każdy cechami szczyci,
Jednak z osobna byliście niczym
Dopiero gdy wszyscy razem
Jesteście zmianą, wyrazem
Życia człowieka.
Życia człowieka.